Sharon

In een tijd waarin arbeidsonzekerheid schering en inslag lijkt te zijn, is het goed te horen dat Sharon op haar jonge leeftijd al een vast contract in de wacht heeft gesleept op BSO Het Kraaienest in Zeist. Ze werkt daar 20 uur in de week en in de zomer zelfs fulltime. Daarnaast werkt zij ook nog in de plaatselijke supermarkt in haar eigen woonplaats. Een ondernemende jongedame die nu al een eigen autootje kan rijden! Maar dat is uiteraard niet het belangrijkste. Haar hart ligt zeer zeker in het werken met “haar” kinderen op de BSO.

Op het CCZ behoorde Sharon tot de eerste lichting leerlingen die (toen nog) met een stempelkaart de Doedagen in gingen. Zo kon ze heel breed (en soms nog chaotisch in die begintijd) proeven aan allerlei activiteiten om zo tot een goede keuze te komen voor ofwel T&T of C&C. Ze koos voor C&C, maar vond het overige aanbod van het CCZ, behalve autotechniek, toch ook erg interessant. Als ze maar de afwisseling had van Doen en Leren. Dat was ook de reden geweest om voor het CCZ te kiezen. En de reden voor veel werkplezier in haar huidige baan, doordat ze daar actieve (knutsel)workshops voor de kinderen van de BSO mag ontwikkelen en verzorgen.

In het derde en vierde jaar op het CCZ kwam ze via haar stages tot de ontdekking dat ze wilde werken met kinderen. “Mijn eerste stage was bij Kontakt der Kontinenten in Soesterberg in de bediening. Ik mocht daar na mijn stage blijven op de zaterdagen. Dat was mijn eerste bijbaantje! Ik heb daar nog 1 jaar gewerkt. Daarna heb ik stage gelopen bij Basisschool de Wegwijzer (groep 1 en 2), De Looborch (ouderenzorg) en bij Bartimeus Zeist (activiteiten begeleiding).”
 

Vooral die laatste stage heeft Sharon uitgedaagd. Wat in het begin een lastige stage leek, vanwege de voor haar onbekende doelgroep van blinde kinderen en jongeren, bleek uiteindelijk één van de leukste. En confronterendste. Zo was er een meisje dat nog zeer recent haar zicht was verloren vanwege een ski ongeluk. Haar verhaal maakte indruk. Dat Sharon met deze doelgroep toch heel veel kon ondernemen en doen, zoals met hen samen koken, was een zeer positieve verrassing.

Na haar tijd op het CCZ koos Sharon voor de opleiding tot onderwijsassistente op het MBO Amersfoort. Deze opleiding gaf haar de mogelijkheid om zowel in het primair onderwijs als in de kinderopvang te kunnen gaan werken. Een vervolgopleiding op de PABO behoorde nooit tot haar wensen. Ze is liever bezig met het organiseren en bedenken van activiteiten met kinderen, dan dat ze zich moet houden aan een vaststaand lesprogramma. Dat heeft ze wel ontdekt in haar vele stages.

Op haar werk nu heeft ze zelf te maken met stagiairs. Vaak zijn zij ouder dan Sharon zelf. Sharon behaalde haar diploma op het CCZ voordat zij 16 jaar oud was en kwam van het MBO op 18-jarige leeftijd. Na twee maanden gewerkt te hebben bij de supermarkt kwam zij al in contact met Het Kraaienest en werd daar aangenomen, ondanks haar gebrek aan ervaring. Een waar succesverhaal. Maar ook hier stopt het niet. Sharon is een voorbeeld van het moderne concept van “een leven lang leren”. Haar blik is echter niet gericht op een andere opleiding en een ander, nieuw beroep, maar op verdiepende cursussen die haar nog verder ondersteunen in haar huidige werk. Zo heeft zij onlangs een BHV cursus afgerond en hoopt in de toekomst zich verder te bekwamen in het analyseren van kindertekeningen. Met dat laatste heeft zij op het MBO in haar stage op een basisschool kennisgemaakt, toen een leerkracht aldaar aan de hand van de tekening van een Syrisch jongetje kon duiden wat er in hem omging. Dat zou Sharon zelf ook graag kunnen.

Het verhaal van Sharon is bijzonder. Zoals iedereen bijzonder is. Niet iedereen zal zoals Sharon met haar team Nederlands kampioen Twirlen zijn geworden in 2012. Niet iedereen zal tegendraadse keuzes hebben gemaakt, dat als de hele klas naar Amersfoort ging, zij naar Zeist naar het VO ging, of als alle klasgenoten naar Zeist of Utrecht naar het MBO gingen, zij naar Amersfoort ging…. Maar iedereen heeft wel ook een eigen uniek en bijzonder verhaal. En die verhalen mogen gedeeld worden. Sharon zelf voegt daar aan toe dat het haar goed en leuk lijkt deze met elkaar te blijven delen. Van haar basisschoolklas overleed onlangs een jongen ten gevolge van een ongeluk. Dit deed haar beseffen dat het leven zomaar over kan zijn. En dat je moet genieten van elk moment.